Ο φύλακας πάνω από την συριακή έρημο
Στις μαζικές πόρτες των ρωμαϊκών τεχνουργικών εργαστηρίων του πέμπτου αιώνα κρέμονταν μικρές πήλινες εικόνες. Οι τσαγκάρηδες και οι σιδηρουργοί της πρωτεύουσας τοποθετούσαν αυτά τα φυλαχτά για να προστατεύσουν τα σπίτια τους. Σε αυτά ήταν χαραγμένος ένας γενειοφόρος άνδρας, ακίνητος πάνω σε ψηλό κίονα. Η φήμη αυτού του εκπληκτικού ασκητή είχε απλωθεί από τη νεφελώδη Βρετανία έως την καυτή Αιθιοπία ακόμα και κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του. Αυτός ο άνθρωπος ονομάζεται όσιος Συμεών ο Στυλίτης.
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αναγνώρισε τελικά τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία. Οι χθεσινοί διωκόμενοι ομολογητές μετατράπηκαν σε σεβαστούς πολίτες. Δεν χρειαζόταν πλέον να χύνουν αίμα στην αρένα του τσίρκου. Ήρθε η εποχή της πνευματικής άνεσης. Αλλά οι αληθινοί αναζητητές του Πνεύματος αποσύρονταν στις άνυδρες ερήμους για χάρη της άναιμης αυτοσταύρωσης. Οι σύγχρονοί τους ονόμασαν αυτό το νέο μονοπάτι «λευκό μαρτύριο».
Αίμα κάτω από το μοναχικό ένδυμα
Το εκπληκτικό μονοπάτι του ασκητή Συμεών ξεκίνησε όταν, ως νεαρός βοσκός από φτωχή οικογένεια, άκουσε στην εκκλησία του χωριού τις ευαγγελικές μακαριότητες. Τα λόγια του Σωτήρα διαπέρασαν βαθιά την καρδιά του. Μοίρασε το μερίδιό του από την κληρονομιά στους φτωχούς και εισήλθε στο συριακό μοναστήρι της Τελεδά.
Ο δεκαοχτάχρονος νέος τύλιξε κρυφά το γυμνό του σώμα με ένα χοντρό σχοινί από αιχμηρά κλαδιά φοίνικα. Μετά από δέκα μέρες η σάρκα άρχισε να σαπίζει, και στις ανοιχτές πληγές κουβαλούσαν σκουλήκια. Ο ηγούμενος παρατήρησε αίμα στο μοναχικό ένδυμα. Ο προϊστάμενος διέταξε να αφαιρεθούν με τη βία τα δεσμά που είχαν χωθεί μέχρι τα κόκαλα. Τα ξέσκισαν μαζί με νεκρά κομμάτια σώματος.
Μετά την ανάρρωση ο ηγούμενος έδιωξε τον δόκιμο από την κοινότητα. Φοβόταν για τους υπόλοιπους αδελφούς, ανησυχώντας μήπως χαθούν προσπαθώντας να μιμηθούν τόσο ριζοσπαστικό κατόρθωμα. Η αδιαλλαξία του νεαρού ασκητή αποδείχθηκε υπερβολική ακόμα και για έμπειρους μοναχούς. Ο απορριφθείς αδελφός αποχώρησε σιωπηλά στην έρημο.
Ο άγιος εγκαταστάθηκε σε μια αποξηραμένη δεξαμενή κοντά στο γειτονικό βουνό. Πέντε μέρες αργότερα ο μετανοημένος ηγούμενος έστειλε εκεί ομάδα αναζήτησης. Οι μοναχοί με μεγάλη δυσκολία έβγαλαν τον ταλαιπωρημένο έξω. Επιστρέφοντας στο μοναστήρι, ο άγιος έσκαψε ένα βαθύ λάκκο στον κήπο και πέρασε εκεί ολόκληρο το καλοκαίρι. Αργότερα βρήκε ένα στρογγυλό κούτσουρο και ισορροπούσε πάνω του τις νύχτες για να παραμένει άγρυπνος.
Υπό την επίβλεψη του πνευματικού του – του ιερέα Βάσσου, ο ασκητής τηρούσε σαρανταήμερη νηστεία χωρίς νερό και τροφή, μιμούμενος τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης.
Υπό την επίβλεψη του πνευματικού του – του ιερέα Βάσσου, ο ασκητής τηρούσε σαρανταήμερη νηστεία χωρίς νερό και τροφή, μιμούμενος τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης.
Ο Βάσσος τον έβρισκε ξαπλωμένο σαν νεκρό, βρέχοντας ένα σφουγγάρι με ζωογόνο υγρό και τον κοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων, μετά από το οποίο ο ασκητής αναζωογονούνταν.
Ο πύργος πάνω από την άμμο
Ο όσιος δεν σταμάτησε εκεί και αναζητούσε νέες μορφές αυταπάρνησης. Αλυσόδεσε το δεξί του πόδι σε έναν τεράστιο βράχο με μακριά αλυσίδα. Αλλά ένας περιοδεύων επιθεωρητής, ο Μελέτιος, του είπε ότι τα σιδερένια δεσμά είναι άχρηστα όταν η θέληση του ασκητή είναι ισχυρή. Ο ασκητής άκουσε αμέσως τα λόγια του και ζήτησε από τον χωριάτη σιδηρουργό να λύσει τα δεσμά. Κάτω από το σίδερο βρέθηκαν τότε δύο δεκάδες μεγάλα σκουλήκια.
Τελικά, ο άγιος αποφάσισε να ανυψωθεί για να απομονωθεί από τα πλήθη των προσκυνητών. Σταδιακά άλλαζε το ύψος της πέτρινης εξέδρας πάνω στην οποία στεκόταν σε προσευχή. Τις τελευταίες δεκαετίες στεκόταν σε ιλιγγιώδες ύψος σαράντα πήχεων (περίπου 18 μέτρων).
Τελικά, ο άγιος αποφάσισε να ανυψωθεί για να απομονωθεί από τα πλήθη των προσκυνητών. Σταδιακά άλλαζε το ύψος της πέτρινης εξέδρας πάνω στην οποία στεκόταν σε προσευχή. Τις τελευταίες δεκαετίες στεκόταν σε ιλιγγιώδες ύψος σαράντα πήχεων (περίπου 18 μέτρων).
Οι συνέπειες αυτής της στάσης για την υγεία ήταν τρομακτικές. Στο αριστερό πόδι του Συμεών σχηματίστηκε μια πυώδης πληγή γεμάτη σκουλήκια. Όταν τα σκουλήκια έπεφταν στο έδαφος, ο άγιος τα μάζευε και τα έβαζε πίσω λέγοντας: «Τρώτε αυτό που σας έδωσε ο Κύριος». Τρεις σπόνδυλοι της σπονδυλικής του στήλης είχαν εξαρθρωθεί πλήρως λόγω του απίστευτου αριθμού μετανοιών. Ένας έκπληκτος παρατηρητής προσπάθησε να τις μετρήσει, χάνοντας τον λογαριασμό μετά από χίλιες διακόσιες σαράντα τέσσερις αφές στη γη.
Οι Αιγύπτιοι ερημίτες αποφάσισαν κάποτε να δοκιμάσουν την ταπεινοφροσύνη του Σύρου παράξενου. Έστειλαν επίσημη αντιπροσωπεία με απαίτηση να κατεβεί αμέσως κάτω. Ένας υπερήφανος θα αντιστεκόταν οπωσδήποτε σε τέτοια εντολή. Ο όσιος Συμεών κατέβηκε χωρίς την παραμικρή δισταγμό στο πρώτο σκαλί της ξύλινης σκάλας. Πεισθέντες για την υπακοή του, οι Αιγύπτιοι πατέρες με δάκρυα παρακαλούσαν τον ασκητή να συνεχίσει την άνευ προηγουμένου στάση του.
Το δώρο που δεν έφτασε στον παραλήπτη
Στη βάση του πύργου κατέφθαναν αδιάκοπα πλήθη ταλαιπωρημένων ανθρώπων. Εδώ λύνονταν όχι μόνο πνευματικά, αλλά και οικονομικά ζητήματα. Ο άγιος έπεισε τους τοπικούς δανειστές να μειώσουν το ετήσιο επιτόκιο στο έξι τοις εκατό. Χάρη στα φλογερά του κηρύγματα πολλοί αγρότες απαλλάχθηκαν πλήρως από τους αβάσταχτους φόρους.
Στον άγιο έρχονταν ειδωλολάτρες κατά διακόσιους, τριακόσιους και ακόμα και χίλιους. Οι Άραβες έσπαζαν τα είδωλά τους ακριβώς στη βάση του κίονα, δεχόμενοι αμέσως το σωτήριο βάπτισμα.
Η φωνή του ασκητή ακουγόταν στο υψηλότερο επίπεδο. Σώζονται επιστολές που αποδεικνύουν την αλληλογραφία του με τα πρώτα πρόσωπα του Βυζαντίου. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ ζητούσε την προσευχητική του υποστήριξη πριν από τη σύγκληση εκκλησιαστικής Συνόδου. Η αυτοκράτειρα Ευδοκία απευθυνόταν σε αυτόν με δύσκολα ερωτήματα. Στην πνευματική του εξουσία ο όσιος έδινε αποκλειστικά ειρηνευτική χρήση, χωρίς να εμπλέκεται σε πολιτικές ίντριγκες.
Το καλοκαίρι του 459 ένας ισχυρός σεισμός συγκλόνισε την Αντιόχεια. Οι τρομαγμένοι άνθρωποι έτρεξαν πανικόβλητοι προς τον προστάτη τους.
Αλλά ο ασκητής αρρώστησε βαριά και σύντομα παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο. Το άψυχο σώμα του παρέμεινε όρθιο στον στύλο για ακόμα 20 μέρες, γινόμενο ζωντανό μνημείο της ανυπέρβλητης άσκησής του.
Αλλά ο ασκητής αρρώστησε βαριά και σύντομα παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο. Το άψυχο σώμα του παρέμεινε όρθιο στον στύλο για ακόμα 20 μέρες, γινόμενο ζωντανό μνημείο της ανυπέρβλητης άσκησής του.
Αργότερα τα ιερά λείψανα του οσίου μεταφέρθηκαν επίσημα στην Αντιόχεια. Ο μαθητής του Συμεών, Σέργιος, έφερε στην Κωνσταντινούπολη τον χοντρό μανδύα του δασκάλου του ως πολύτιμο δώρο για τον ηγεμόνα. Ο αυτοκράτορας Λέων Α΄ καθυστερούσε με την ακρόαση. Μη περιμένοντας τον ηγεμόνα, ο Σέργιος παρέδωσε το παλιό ένδυμα στον όσιο Δανιήλ τον Στυλίτη. Λαβών την αγία κειμηλία, εκείνος ανέβηκε ο ίδιος σε ύψωμα, συνεχίζοντας τη σκυτάλη του στυλιτισμού. Ο Σύρος ασκητής έσπασε για πάντα το πρότυπο της ασφαλούς ευσέβειας, στην οποία τόσο συχνά τείνουμε, κάνοντας ένα βήμα προς τον Ουρανό για χάρη της πολυπόθητης συνάντησης με τον Δημιουργό.
